|
 | Ita van Dijk, journalist en tekstschrijver | | Contact | | Dementie | | Blog over dementie |  | Portfolio | | Disclaimer |
| Een luxeleven voor Amsterdamse zwerfkatten
Dier, Dierenbescherming Nederland
Een luxeleven voor Amsterdamse zwerfkatten
Ze wonen wat schamel in een tochtige parkeergarage, maar verder hebben de katten van Gerard Dermout een prachtig leven. Elke avond staat er acht ons fijngesneden vlees uit de delicatessenwinkel voor hen klaar.
“Ik doe dat zeker al zo’n twintig jaar”, vertelt Gerard Dermout. De 85-jarige begon al met het voeren toen hij nog in De Oesterbar in Amsterdam werkte. “Daar gingen nog prima stukken vis weg omdat ze voor het restaurant niet goed genoeg meer waren. Die kreeg ik mee, ik bereidde ze en voerde ze aan de zwerfkatten achter mijn huis.” Na zijn pensioen kon Dermout terecht bij winkels in de buurt, de laatste vier jaar bij Casa Deli, een delicatessenzaak, waar hij elk weekeinde de resten van vrijdag en zaterdag op mag halen. “Soms is het echt veel, dan ben ik wel vijf uur bezig om het in kleine blokjes te snijden.” De berg vlees verdeelt hij over veertien bakken, die in de vriezer in het schuurtje gaan, voor elke dag twee. “Vandaag alleen niet,”zegt Dermout. “Dit is zulk mooi vlees, dat krijgen ze meteen vers.”Voorheen stonden op het terrein achter zijn Amsterdamse huis loodsen waar kleine bedrijfjes in gehuisvest waren. Daar kregen de katten ook vaak hapjes en wat voer toegestopt. Maar sinds die 15 jaar geleden afgebroken zijn, zijn de beesten, naast de muizen die ze vangen, voor hun voer volledig afhankelijk van de maaltijden van Dermout.
De katten eten graag van de heerlijke hapjes, die soms uitgebreid worden met blikvoer. Maar dat temt ze niet. “Ik kan ze niet aanraken. Ze blijven vreselijk schuw”, zegt Gerard Dermout. Wel ziet hij ze af en toe. “Een paar mis ik nu al een tijdje, maar een buurvrouw in de flat om de hoek heeft ze onlangs nog gezien. Toch worden het er minder; ze zijn al oud. Tegenwoordig zijn het er nog een stuk of acht.”
Waarom doet Gerard Dermout dit toch zo trouw? “Zwerfkatten moeten toch ook eten?”, reageert hij direct fel. Om daarna rustiger te constateren dat het een gewoonte is geworden. Alleen tijdens zijn vakantie besteedde hij het voeren uit aan een buurvrouw. “Zij is ook de enige die me weleens blikken geeft voor de katten.”
Zijn trouwe zorg is vorig jaar beloond met een lintje van de Dierenbescherming. “Zelf vind ik het heel normaal wat ik doe, maar het was wel heel bijzonder om daarvoor een lintje te krijgen”, zegt Dermout glimmend. Toch is zijn inzet uitzonderlijk. “Andere mensen voeren ook weleens, maar iedereen haakt na een tijdje toch weer af.” Gerard Dermout niet. Zaterdag gaat hij weer, op de fiets voor een weekvoorraad super-de-luxe kattenvoer.
| ||||||||||||||||||||||
 | Ita van Dijk, journalist en tekstschrijver | | Contact | | Dementie | | Blog over dementie | | Portfolio | | Disclaimer |